św. Józef Kalasancjusz (1557-1648)

Twórca pierwszej szkoły powszechnej we współczesnym tego słowa rozumieniu – szkoły dostępnej dla wszystkich, bezpłatnej.

W swojej metodzie wychowawczej kładł wielki nacisk na sakrament pokuty. Wiedział dobrze, jak wielkie kryją się w nim wartości. Sakrament ten bowiem zmusza człowieka do zastanowienia się nad sobą, do żałowania swoich win i do poprawy życia.

Święty doskonale wiedział, że modlitwy dzieci są szczególnie miłe Bogu, że są wyjątkowo skuteczne tak w rzeczach duchowych, jak i w powszednich. Na przykład do Frascatiego pisał: „Jesteśmy tu zasypani długami aż po uszy i nie mamy ani też nie wiemy jak usatysfakcjonować wierzycieli. Niech wszyscy uczniowie we wszystkich klasach modlą się do Najświętszej Dziewicy, aby nadszedł sposób rozwiązania tej nagłej potrzeby”.

Kalasancjusz ożywiał swoje życie wewnętrzne pobożnością wrażliwą, stałą i całkowicie zwróconą ku Maryi. Przekazał ją zakonnikom, dzieciom i młodzieży z ogromną zresztą prostotą.

Pobożność do Maryi wyniósł Kalasancjusz z rodzinnego domu, w którym cześć do Matki Bożej była szczególna. Jeden z jego towarzyszy z lat dziecięcych wspomniał, że od samego dzieciństwa o. Józef miał ogromne nabożeństwo do Najświętszej Dziewicy, a w szkole opowiadał swoim towarzyszom o cnotach naszej Pani, tak jak przekazała mu jego matka.

Myśli wybrane

„Źle używa mieszkania, kto w nim nie rozmawia z Chrystusem lub nie pracuje dla Chrystusa.”

  • Samemu sobie służy, a nie Bogu, kto w służbie Boga zapobiega o własne korzyści.
  • Biada temu, co jest zły pośród dobrych!
  • Nie jest czysty, kto szybko nie wypędza nieprzyjaciół czystości.
  • Nie jest posłuszny, kto będąc zobowiązany, postępuje według własnego sądu.
  • Bieda tobie, który pouczasz innych słowami, a gorszysz przykładem.
  • Sługa Boży nie żyje po to by jeść, ale je aby żyć i służyć.
  • Język (zakonnika) jest trąbką myśli i serca.
  • Nie potrafi zobaczyć Chrystusa, kto nie potrafi cierpieć dla Chrystusa.
  • Nie jest przyjacielem Boga, kto nie jest nim w modlitwie.
  • Sługa Chrystusa zapobiega o bycie świętym i nie pragnie tego zademonstrować.
  • Nic nie dałeś Chrystusowi, jeżeli nie dałeś Mu całego twego serca.
  • Sługa Chrystusa wszystko znosi z cierpliwością, mało mówi a dużo pracuje dla Chrystusa.