Święte jest miejsce gdzie ludzie się kochają.
Jest taka legenda, która dotyczy dwóch braci z góry Moria.
Mieszkali razem. Młodszy miał żonę i czwórkę dzieci. Starszy żył samotnie. Kochali się jak Bóg przykazał. Wspólnie gospodarzyli na ojcowiźnie uprawiając pole. Kiedy przyszły żniwa oba jednakowo pracowali, ciężko i wytrwale. W końcu podzielili zbiory na 2 równe części usypali na klepisku w stodole dwa takie same kopce ziarna i poszli spać. Niestety żaden z nich nie mógł zasnąć zajęty sprawą podziału zboża. Starszy brat myślał tak: mój młodszy brat ma żonę i dzieci, on potrzebuje więcej ziarna niż ja. Dobrze więc będzie kiedy dam ze swojego. Wstał więc cicho z łóżka i poszedł do stodoły, aby tam odsypać kilka worków na stronę brata. Natomiast młodszy myślał w ten sposób: mój starszy brat żyje samotnie, gdy będę stary o mnie zatroszczą się moje dzieci, kto będzie troszczył się o niego? On musi mieć więcej ode mnie. Wstał więc cicho, poszedł do stodoły aby przesypać kilka worków w stronę brata. Rano bracia spotkali się w stodole i zobaczyli, że nie ma znaczącej różnicy w ilości ziarna. Nie wiedzieli co w nocy każdy z nich zrobił dla drugiego.
Obaj postanowili w swoich sercach, że w nocy przesypie jeszcze kilka worków na stronę drugiego. Jeden i drugi niecierpliwie czekali wieczora. Życzyli sobie spokojnej nocy i udali się na spoczynek. Wcale nie kładli się spać, tylko czekali na odpowiednią chwilę. Starszy brat wyszedł cicho ze swego pokoju i poszedł do stodoły. To samo uczynił młodszy brat w ciemnościach. Każdy z nich zaczął przenosić ziarno w stronę swego brata. Aż w pewnym momencie potrącili się przerażeni, zapalili światło i popatrzyli na siebie, popatrzyli sobie w oczy i zobaczyli w nich miłość. A Bóg widząc to wszystko z nieba powiedział: „Święte jest miejsce, gdzie ludzie się kochają. Wśród takich pragnę mieszkać i takim będę błogosławił”.
Płomień, maj 2026
Tak było na rekolekcjach
