Ikona, którą umieściliśmy w naszym Ognisku opisana przez chłopaków ze wspólnoty Cenacolo.This icon, called The Resurrection, is not just a sacred image—it is the story of our lives.
It was painted by a young man in the community who, when he first arrived, knew nothing about iconography. Through the providence of God, someone came and taught him. Today, many men in the community paint icons—turning what began as brokenness into beauty, and even into a way of life.
⸻
🌅 From Darkness Into Light
At the top of the icon is written in Greek: “I Am Who I Am.”
It is God Himself speaking.
Christ stands before us, rising from the darkness—rising from hell itself.
His robe is lifted by a powerful wind.
This same force has shattered the chains beneath Him.
That force is the power of God.
And it is the same power that breaks the chains in our own lives.
We remember when we were chained—not by iron, but by blindness:
• unable to see we had a problem
• unable to communicate
• searching for joy in the wrong places
• living without purpose, without truth
We were asleep in darkness.
⸻
🚪 The Door of Hope
How did we begin to come out of that darkness?
By holding onto a door.
That door is the tabernacle.
Behind that door is the Holy Eucharist—our hope, our peace, our freedom.
Three times a day, we come to pray.
We make sacrifices.
We return again and again.
Sometimes at 2:00 a.m.
Sometimes at 5:00 a.m.
Because without prayer and sacrifice, the chains return.
⸻
⛓️ Adam, Eve, and Our Story
In the icon, Christ pulls Adam and Eve from darkness.
They represent all of us.
Their faces are sad—the face of sin, the face we once wore:
• when we used
• when we stole
• when we lived without love
Eve’s missing hand reminds us of the hand that chose sin.
We wore masks—many masks.
But in the community, we take them off.
We leave them in the chapel.
And for the first time, we begin to see—and to be seen.
⸻
👥 A New Family
Behind Christ stand:
• King David
• King Solomon
• the Prophet Elijah
And on the other side, the apostles and disciples.
But there is also one more figure—
a young man in green.
He represents us.
We are part of this story.
We are no longer alone.
We are becoming a family—a true Christian family—learning to love, to sacrifice, and to live for others.
⸻
🌄 Held in His Hands
The mountains on either side are shaped like hands.
They are the hands of God.
We are in His hands.
The whole world is in His hands.
Before everything—
we pray.
Morning Rosary.
Scripture.
Work.
Sharing.
Everything begins with calling upon the Holy Spirit.
⸻
⭐ Hope for Souls
Behind Christ is a deep blue circle filled with stars.
These stars represent the souls in purgatory—
those who have died, whom we continue to pray for.
Many in the community have died.
We entrust them to God, believing that through conversion,
they now live in the Promised Land.
⸻
👁️ The Eyes of Christ
The final detail painted on the icon is always the eyes.
In this icon, the eyes of Jesus were changed so that wherever you stand,
He is looking at you.
Not generally.
Not vaguely.
Personally.
And in that gaze, you receive the Holy Spirit.
⸻
🌿 Standing in the Light
Now we stand in the Light.
Not alone.
Not in darkness.
But in joy.
In peace.
In communion.
This is the Resurrection.
This is what God does.
He takes lives that were chained in darkness...
and, slowly—over years—
leads them into the Light.
💛
Płomień z Ogniska Bożego Pokoju
CATCOM - komunikator katolicki
2,036
Ognisko Bożego Pokoju
W naszych dwóch Ogniskach:w Łodzi (ul.Gdańska 85) i w Suchcicach (między Czerwinem a Suchcicami)
Ofiarujcie się za grzeszników i mówcie często, zwłaszcza gdy będziecie ponosić ofiary: O Jezu, czynię to z miłości dla Ciebie, za nawrócenie grzeszników i za zadośćuczynienie za grzechy popełnione przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.
Przy tych ostatnich słowach rozłożyła znowu ręce jak w dwóch poprzednich miesiącach.
Promień światła zdawał się przenikać ziemię i zobaczyliśmy jakby morze ognia, a w tym ogniu zanurzeni byli diabli i dusze w ludzkich postaciach podobne do przezroczystych, rozżarzonych węgli, które pływały w tym ogniu. Postacie te były wyrzucane z wielką siłą wysoko wewnątrz płomieni i spadały ze wszystkich stron jak iskry podczas wielkiego pożaru, lekkie jak puch, bez ciężaru i równowagi wśród przeraźliwych krzyków, wycia i bólu rozpaczy wywołujących dreszcz zgrozy. (Na ten widok musiałam krzyczeć «aj», bo ludzie to podobno słyszeli.) Diabli odróżniali się od ludzi swą okropną i wstrętną postacią, podobną do wzbudzających strach nieznanych jakichś zwierząt, jednocześnie przezroczystych jak rozżarzone węgle.
Przerażeni, podnieśliśmy oczy do Naszej Pani szukając u Niej pomocy, a Ona pełna dobroci i smutku rzekła do nas:
– Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Żeby je ratować, Bóg chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeżeli się zrobi to, co wam powiem, wielu przed piekłem zostanie uratowanych i nastanie pokój na świecie.
Fatima, Cova da Iria – 13 lipca 1917 r.
Przy tych ostatnich słowach rozłożyła znowu ręce jak w dwóch poprzednich miesiącach.
Promień światła zdawał się przenikać ziemię i zobaczyliśmy jakby morze ognia, a w tym ogniu zanurzeni byli diabli i dusze w ludzkich postaciach podobne do przezroczystych, rozżarzonych węgli, które pływały w tym ogniu. Postacie te były wyrzucane z wielką siłą wysoko wewnątrz płomieni i spadały ze wszystkich stron jak iskry podczas wielkiego pożaru, lekkie jak puch, bez ciężaru i równowagi wśród przeraźliwych krzyków, wycia i bólu rozpaczy wywołujących dreszcz zgrozy. (Na ten widok musiałam krzyczeć «aj», bo ludzie to podobno słyszeli.) Diabli odróżniali się od ludzi swą okropną i wstrętną postacią, podobną do wzbudzających strach nieznanych jakichś zwierząt, jednocześnie przezroczystych jak rozżarzone węgle.
Przerażeni, podnieśliśmy oczy do Naszej Pani szukając u Niej pomocy, a Ona pełna dobroci i smutku rzekła do nas:
– Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Żeby je ratować, Bóg chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeżeli się zrobi to, co wam powiem, wielu przed piekłem zostanie uratowanych i nastanie pokój na świecie.
Fatima, Cova da Iria – 13 lipca 1917 r.